Dlaczego warto zapisać dziecko na szachy?

Krótka historia szachów

O szachach często mówi się "gra stara jak świat". Historycy nie są jednak pewni kiedy dokładnie się narodziły. Korzeni szachów należy doszukiwać między IV a VI wiekiem naszej ery. Gra pod nazwą "czaturang" narodziła się na terenie dzisiejszych Indii. W krótkim czasie zdobyła popularność w krajach Azji Środkowej. W kolejnych stuleciach dotarła do Chin i na Ruś, a także do Korei i Japonii. Czaturang, pod zmienioną nazwą "szatrandż" zyskał dużą popularność w krajach arabskich. Pierwsze piśmienne arabskie wzmianki pojawiły się ok.700 roku. Dzięki Arabom "szatrandż" od VIII wieku pojawił się w Europie, najpierw w Hiszpanii i Portugalii, a potem we Francji i na Sycylii. Europa okazała się bardzo podatnym gruntem, grano wszędzie także wśród rycerstwa gdzie umiejętność gry zaliczano do "siedmiu cnót rycerskich". Od XIII wieku rozpoczęła się reforma szachów. Wprowadzono istotne zmiany w przepisach gry. Hetman który w szatrandżu poruszał się tylko o jedno pole na ukos i był najsłabszą figurą, stał się figurą najsilniejszą o ogromnym zasięgu. Goniec, który poruszał się tylko o dwa pola na ukos, teraz mógł się poruszać o dowolną ilość pól. Pionek zyskał prawo ruchu o dwa pola z pozycji wyjściowej; możliwość "bicia w przelocie" oraz promocji w dowolną figurę (przedtem tylko w hetmana). Najbardziej rewolucyjne zmiany dotyczyły jednak roszady, której zasady wreszcie sprecyzowano, a tym samym skończyło się stosowanie tzw."swobodnej roszady". Pierwsze wzmianki o szachach w Polsce pochodzą z XII wieku – ponoć grywał w nie Bolesław Krzywousty. Umiejętność gry w szachy uznawana była za zaletę i zyskała sobie wysoką rangę na dworze królewskim. W czasach Odrodzenia szachy były już grą nowoczesną, dynamiczną i kombinacyjną – taką, jaką znamy dziś. Szachy są planszową grą strategiczną znaną na całym świecie - w każdej kulturze czy cywilizacji. Nie ma kontynentu czy kraju, w którym ta gra nie byłaby znana